Η χθεσινή ήττα έσπασε ένα ρεκόρ που κρατούσε για 241 αγώνες. Οι 44 πόντοι της διαφοράς που μας έριξε πανάξια ο ΒΑΟ (48-92) είναι ό,τι πιο βαρύ έχουμε γνωρίσει, αφήνοντας πλέον στη 2η θέση τους 43 πόντους της ήττας από τον Α.Σ. Αστέρες στην πρώτη επίσημη εμφάνιση της ΑΕΕΤ, τον μακρινό Σεπτέμβρη του 2007 (33-77).

Η εικόνα της ομάδας και του αγώνα αν την δεις ψυχρά, σε όσους την συμπαθούν, προκαλεί θλίψη. Σε άλλους χαμόγελα χαιρέκακα. Σε εμένα προσωπικά η πρώτη σκέψη ήταν "ντροπή". Δεν μπορώ να ντρέπομαι ομως για κάτι που φτιάξαμε από το μηδέν (και λίγο πιο κάτω ίσως) και με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτουμε εδώ και 10 χρόνια μας κάνει περήφανους και μας χαρίζει χαρές. Δεν μπορώ και δεν μπορούμε, δεν δικαιούμαστε στους εαυτούς μας απέναντι να μην κάνουμε το αυτονόητο: Να κλείσουμε την παρένθεση, και μέσα της όλα όσα μας έφεραν σε αυτήν, κρατώντας ως υπόμνηση της ήττας, και κυρίως της εμφάνισης, ότι η ομάδα αυτή έφτασε όπου έφτασε και πέτυχε όσα πέτυχε κυρίως γιατί για τους ανθρώπους της (όλους όσους έχουν υπάρξει τέτοιο) είναι παραπάνω από ομάδα. Μέσα και έξω από το γήπεδο. Και αυτό το "παραπάνω" πρέπει να ξαναγίνει. Ντροπή μόνο αν δεν το καταφέρουμε.

Για το καθαρά αγωνιστικό σκέλος της αναμέτρησης είναι προφανές ότι δεν υπάρχουν λόγια. Η ΑΕΕΤ δεν εμφανίστηκε ποτέ στο γήπεδο, ούτε καν έξω από αυτό. Ο καλύτερος (γενικά) ΒΑΟ, εχθές ήταν αλάνθαστος. Με 12 τρίποντα, εξαιρετικά ποσοστά και απίστευτη διάθεση και προσήλωση στον στόχο, ήταν χάρμα οφθαλμών, καθαρίζοντας την υπόθεση "νίκη" μετά το 11-17.

ΥΓ. Φήμες ότι το 48-92 δεν είναι το τελικό σκορ, καθώς οι παίκτες του ΒΑΟ συνεχίζουν και σκοράρουν, επιβεβαιώνονται πλήρως.

ΑΕΕΤ, μόνο